Het college van diakenen is sinds 1577 in Haarlem werkzaam. De taak bestond uit de verzorging van armen, die door lidmaatschap of doop behoorden tot de Nederlands-Hervormde Gemeente. In de loop van de tijd had het stadsbestuur van Haarlem al diverse malen de Diaconie met subsidies geholpen. Pas in 1767 vond dit zijn weerslag op het bestuur van de Diaconie. De Diaconie kwam toen onder het toezicht van vier leden van de Vroedschap, aangesteld door de Burgemeesters, de superintendenten. Naast deze superintendenten benoemden de Burgemeesters zeven regenten afkomstig uit de gegoede burgerij. Aan deze regenten was het bestuur over de huiszittende of buitenarmen opgedragen, samen met de diakenen. In 1795 wijzigde het bestuur. De superintendenten en regenten verdwenen. Het bestuur kwam in handen van vier permanente armbezorgers, benoemd door het stadsbestuur, en 14 diakenen. In 1826 werd ingevoerd dat de permanente armbezorgers, inmiddels permanente regenten genoemd, de administratie van de financiën en het beheer over het armenhuis op zich namen, samen met regentessen. De diakenen kregen het bestuur en de verzorging over huiszittende armen in handen. In feite was hiermee het bestuur over de binnen- en huiszittende armen gescheiden. Pas in 1854 kwam ook een administratieve scheiding tot stand. In de Armenwet van 1854 was bepaald dat gemeentebesturen de armenzorg moesten overlaten aan kerkelijke en particuliere instellingen. Er moest dus een einde komen aan de onzelfstandige positie, waarin de Diaconie sinds de combinatie met de aalmoezeniersarmen verkeerde. Volgens het synodaal reglement van 1853 zou de Diaconie alleen de eigen hervormde armen bedelen. Er werd daarom voortaan afgezien van overheidssubsidie. De Diaconie werd vanaf 1854 bestuurd door het college van diakenen.