Het grondgebied van het huidige Nederland is tussen 1794 en 1810 in een aantal fasen bij het Franse Keizerrijk ingelijfd. De tegenwoordige provincies Noord-Holland en Utrecht vormden samen het Departement van de Zuiderzee met als hoofdplaats Amsterdam. De departementen waren verdeeld in arrondissementen, die op hun beurt weer waren onderverdeeld in kantons. De departementen vormden het rechtsgebied van de hoven van assisen en speciale hoven, de arrondissementen dat van de rechtbanken van eerste aanleg en de kantons dat van de vrede- en politiegerechten. De hoven van assisen behandelden geen civiele zaken, zij waren alleen bevoegd tot behandeling van strafzaken in eerste aanleg. Ten aanzien van de misdaden waren de hoven van assisen competent en in bepaalde gevallen de speciale hoven of het Keizerlijk Gerechtshof in Den Haag. De hoven van assisen hielden zitting in de hoofdplaatsen van de departementen. Deze hoven waren geen permanente colleges, zoals de huidige gerechtshoven. Het Hof van Assisen was samengesteld uit vijf rechters. Als griffier fungeerde de griffier van de rechtbank van eerste aanleg. Tenslotte was er een jury van twaalf personen, samengesteld uit personen van bepaalde standen of beroepen, zoals bankiers, notarissen e.d. De jury in 1813 afgeschaft. In oktober 1838, bij de inwerkingtreding van de nieuwe rechterlijke organisatie, zijn de hoven van assisen opgeheven en vervangen door provinciale gerechtshoven. De provincie Utrecht kreeg haar eigen provinciaal gerechtshof. Noord-Holland vormde nog één provincie met Zuid-Holland. Het provinciaal gerechtshof voor deze provincie werd gevestigd in Den Haag. Voor strafzaken werd echter in Amsterdam voor het noordelijk gedeelte van Holland de Criminele Rechtbank opgericht, wier competentie in strafzaken gelijk was aan die der provinciale gerechtshoven. Na de splitsing van Holland in Noord- en Zuid-Holland kreeg Noord-Holland in 1842 een eigen provinciaal gerechtshof.